Get Adobe Flash player

Η νεραιδα


Την ιστορία αυτή την βρήκα πριν απο λιγα χρόνια στο ίντερνετ σε διαφορες αναζητήσεις μου σχετικά με την Λιβαδειά.
Η νεραιδα
Την διηγουνταν οι γιαγιαδες και ο παππους του,τα καλοκαιρια στην αυλη κατω απο την βερυκοκια,τον χειμωνα διπλα στην σομπα με τα καστανα στα καρβουνα.
Ειχε μπει μαζι με αυτην των γερμανικων τανκς που κολλησαν στην λασπη εξω απο την εκκλησια στον Ορχομενο,αυτην του Γιουρα που πεθανε με την φανελα της Παλλεβαδιακης μεσα στο γηπεδο,μιαν αλλην που καποιος σκοτωσε και βιασε ενα μικρο αγορακι στον μυλο του Ακριδοπουλου,και κανα δυο ακομα,στα μπεστ-σελλερς της παιδικης του ηλικιας.
Μονον που τουτη εδω ειχε μιαν ιδιαιτεροτητα.Ο πρωταγωνιστης της ακομα ζουσε.
Ο Γιωργος Τολιας ζουσε.
Στα μεσα του 70,ηταν πια ενας γερος πουχε αποσυρθει απο την επιχειρηση του με το μπετον και τα τσιμεντα,ειχε βγει στην συνταξη.
Ηταν μαλλον ενας μοναχικος ανθρωπος με λιγοστους φιλους και παρεες,και πραγμα παραξενο,λες και η πολη ειχε για αυτον τα συνορα της που δεν τα παραβιαζε ποτε.
Τα απογευματα ταπινε καφε στην Ταμπαχνα,αντε με το στανιο να φθασει μεχρι στην Καλλιαγκακη,τα βραδυα ανηφοριζε και ταπινε κρασι στις δυο ταβερνες του Ζαγαρα.
Ποτε του δεν τον ειχε δει στην κεντρικη πλατεια στην αγορα των εμπορικων καταστηματων.Ποτε στους κεντρικους δρομους της πολης.
Πολλοι τον λεγαν παραξενο,πως τον κυνηγαγαν οι τυψεις και δεν τον αφηναν να ησυχασει να ζησει ηρεμα τα γερονταματα του.
Ηταν ενας Μαης του 76,πριν τους διαγωνισμους του τελευταιου εξαμηνου,τελευταιες μερες στο Λυκειο,και με δυο τρεις συμμαθητες ειχαν ανεβει στην ταβερνα του Σπαρτακου του ανταρτη,να φανε κανενα χοντρο και να μιλησουν για το Κομμα,τους αναθεωρητες και τους αναρχικους.
Πιασαν το καλο τραπεζι στην αυλη διπλα απο το πευκο με την θεα στις πηγες και το Καστρο.
Η κουβεντα γρηγορα αναψε,ηλθαν οι μεζεδες βγαλαν και τις εφημεριδες τον Θουριο ,τον Οδηγητη και τον Αναρχο.
Ο Γιωργος Τολιας πλησιασε αργα-αργα στο διπλανο τραπεζι,στεριωσε την μαγκουρα του στην ραχη μιας καρεκλας,εκατσε σε μιαν αλλη,ανεβασε με δυσκολια το κουρασμενο απο την οδειπορια σακατεμενο ποδι του σ ενα σκαμνι,αναψε τσιγαρο.
-Καλησπερα Κυρ Γιωργη,τουπαν οι πιτσιρικαδες.
-Καλησπερα συντροφοι,απαντησε αυτος.
Καποια στιγμη μετα πολλη ωρα οι δυο συνομηλικοι τους ορθοδοξοι κομμουνιστες σηκωθηκαν απηυδισμενοι.
-Ρε αιντε απο κει,απολιθωματα της ιστοριας εσεις και ο Μπακουνιν σας ,τους ειπαν,πληρωσαν τον Σπαρτακο και κατηφορισαν κατω στην πολη.
Μειναν στο τραπεζι οι τρεις τους,αυτος,ο φιλος του ο Μπιλ και ο Γιωργος ο Τολιας,περασμενες μια,με τον μεζε,την μπυρα,τον ηχο της κουκουβαγιας και τα ρεμπετικα του Νταλαρα που τοτε ειχαν πρωτοκυκλοφορησει.
-Μαστρογιωργη,τι εγινε αληθεια εκεινο το βραδυ στην Νεραιδα,τολμησε επιτελους και τον ρωτησε.
-Χμ χε χε ,ποιος νοιαζεται πια ρε Κωστακη?ποιος θυμαται πια?
-Εγω θελω να μαθω και να θυμαμαι.
Στην αρχη δεν ηθελε,επεμεινε και ο Μπιλ και με τα πολλα...
-Αντε μεσα ρε Βασιλακη,τσακω μια Αμστελ και σας λεω.
-Ασε παω εγω ρε Μπιλ.
Αρπαξε απο το ψυγειο μια μπυρα.
-Σπαρτακ,παιρνω ενα συρμα σπιτι,οκευ?
Το τηλεφωνο το σηκωσε ο πατερας του.
-Πουσαι?μην με περιμενετε αποψε θα κοιμηθω στου Μπιλ.
-Τρομαρα να σουρθει,απαντησε ο πατερας,δεν ξερεις ν ανοιξεις κανα βιβλιο,αλλα θα το κτυπας το κεφαλι εσυ αργοτερα.
Γυρισε στην παρεα,κερασε στα τρεια ποτηρια την μπυρα,ηλθε εκατσε απο κοντα και ο Σπαρτακος.
-Κακο πραγμα συντροφοι ο διχασμος και η εχθρα,αρχισε ο μπαρμπα Γιωργης.Μας καναν οι Αμερικανοι να μισησουμε και να σιχαθουμε Ελληνας τον Ελληνα,Λειβαδιτης τον Λειβαδιτη.
Το τελος του εμφυλιου βρηκε την Λιβαδεια με το συναισθημα της ηττας.Μια πανταχου παρουσα ηττα.Μια ηττα ανυποφορη που σου καει τα σωθικα.
Αυτο το συναισθημα της ηττας που παραδωθηκε στην επομενη γενια που δεν ειχε βιωσει την ηττα,που δεν την ειχε τσακισει η ηττα,ζυμωμενο με την κουλτουρα της αρβανιτικης ανυπακοης,με θρυλους απο το ανταρτικο του Ελικωνα,μεταλαχθηκε σε καποιους σαν συναισθημα εκδικησης ,διψα για εκδικηση.
Με το που τελειωσε ο εμφυλιος,οικογενειες διαλυθηκαν,ανδρες φυγαν στην εξορια,συγγενεις για παντα χαμενοι στο σιδηρουν παραπετασμα που γραφαν οι εφημεριδες.
Οι ενηλικοι ανδρες και γυναικες που απομειναν στην πολη,ησαν οι νικητες και οι υπο αναστολη.Οι υπο αναστολη για να ζησουν μεσα στην υπο αιρεση παραταση της αναστολης τους,επρεπε να διαχωρισουν την θεση τους με τον εαυτο τους.Να μην ειναι πια αυτο που ηταν,να καμωνονται πως τωρα ειναι καποιος αλλος.
Δεν διαβαζαν τις εφημεριδες τους,δεν ακουγαν το ραδιοφωνο τους,δεν μιλουσαν φανερα πολιτικα,δεν καναν τιποτα δηλαδη απο οτι κανανε πριν και μεσα απ αυτο αναγνωριζαν τον εαυτο τους σαν αυτο που ειναι.
Καποιοι απ αυτους τους ανδρες υπο αναστολη με πρωτοπορο τον Γιωργο τον Τολια,ιδρυσαν το 1949 τον μοναδικο ποδοσφαιρικο συλλογο της πολης,την Παλλεβαδιακη ,για να δωσουν μια ταυτοτητα και νοημα στην καθημερινοτητα τους,να ξεσπασουν τους εαυτους τους μεσα απο την μπαλα,να ξορκισουν αυτη την ξυνιλα της ηττας που δεν ελεγε να φυγει απο τα στομαχια τους.
Στην αρχη οι δεξιοι δεν δωσαν σημασια,ασε τα κομμουνια να κλωτσανε δερματινες μπαλες σκεφθηκαν.Εμεις θα κλωτσαμε τους ιδιους οταν δινουν δικαιωματα.
Γρηγορα ομως κοσμος,πολυς κοσμος αρχησε να πηγαινει γηπεδο,να λαμβανει μερος σε μια συγκεντρωση αντι μιας αλλης απαγορευμενης.
Μια Κυριακη σ εναν αγωνα με αντιπαλο τον Ορχομενο,καποιος ανοιξε τερμα το τρατζιστορ.Ξεκινησε να τραγουδαει το τραγουδι που εκπεμπαν τα ερτζιανα,μετα αλλοι πεντε εξι ορθιοι διπλα του,σε λιγο ενα γηπεδο κοσμος τραγουδουσε το ''μην απελπιζεσαι και δεν θ αργησει'',φυσικα οχι για το γκολ.
Τοτε οι αρχες καταλαβαν πως αυτο το βιολι που ξεκινησαν οι κουκουεδες,γινεται φαλτσο και επικυνδηνο.
Να διαλυσουν στα καλα καθουμενα την ομαδα κωλοναν,φοβοντουσαν τις αντιδρασεις.
Ετσι ιδρυσαν την δικια τους ομαδα,και ως απ ευθειας απογονοι των αρχαιων προγονων σαν δεξιοι που ησαν,την ονομασαν Τροφωνειο προς τιμην του Τροφωνειου Δια πουχε το μαντειο στις πηγες της Κρυας,και εδινε τα φωτα του στους δεξιους της εποχης,σε ποιο ξερονησι προτεινεται να εξορισουν αντιφρονουντες,Περσες και βαρβαρους.
Μην εχετε αμφιβολιες για τα χρωματα της ομαδας.Γαλαζιο και λευκο φυσικα,τα χρωματα του ουρανου και της θαλασσας.
Γρηγορα η πολη χωριστηκε στα δυο,οχι γεωμετρικα και γεωγραφικα,σιγουρα ομως ταξικα.Οσοι ειχαν σπιτια και μαγαζια στην νοητη ευθεια απο Μητροπολη μεχρι Ζαπειο,οι εμποροι,υπαλληλοι,γιατροι και δικηγοροι ησαν με τον Τροφωνειο.
Αυτοι που κατοικουσαν στις ανατολικες και δυτικες γειτονιες,παλιοι Λειβαδιτες και ξεριζωμενοι κτηνοτροφοι απο τα καμμενα και υπο καταληψη αρβανιτοχωρια,με την Παλλεβαδιακη.
Οι του Τροφωνειου εβαλαν στοχο ζωης να γινουν η καλιτερη ομαδα της πολης.
Φεραν προπονητη και δυο καλους παικτες απο την Αθηνα σαν υπαλληλους της Νομαρχιας,οσοι ποδοσφαιριστες υπηρετουσαν την στρατιωτικη θητεια,πετυχαιναν μεταθεση στο ατακα για το στρατολογικο γραφειο Λεβαδειας''δια εθνικους λογους''.
Οι της Παλλεβαδιακης στα ελληλοβουλγαρικα γιατι δεν υπηρχε παραπερα,ουτε ελληνικο στρατιωτικο αγημα στην Τασκενδη να τους ξαποστειλουν.
Μεσα απο αυτον τον ανελεητο ανταγωνισμο,οι δυο ομαδες γιναν οι καλιτερες της Ρουμελης και μονοπωλουσαν πρωταθληματα και κυπελλα Στερεας Ελλαδος.
Τον Μαη του 1958,γινοταν ο τελευταιος αγωνας,το ντερμπυ του μισους.
Οποιος νικουσε σηκωνε το κυπελλο του πρωταθλητη Στερεας Ελλαδος και για εναν χρονο θαταν καβαλα πανω στους αλλους μισους,τους τρισκαταρατους.
Οι γυναικες θαβρισκαν σιγουρα και αλλους λογους να τσιμπηθουν μαζι του γιατι ο Νικος ηταν και αλανιαρης και μπηχτης και ταξιτζης,ολη μερα μεσα στην πιατσα ,απο τους πρωτους που στοχοποιουσε τα φρεσκα γυναικεια φυντανια που σκαγαν μυτη στο Θηλεων και στην Χριστιανικη Ενωση της πολης.
Πολλα κοριτσιστικα ονειρα παιζαν εκεινη την εποχη με πρωταγωνιστη τον Νικο.
Ηταν αλλωστε ο τοπικος σταρ στο μισο κομματι του φεγγαριου της μετεμφυλιακης πολης.
Αραζε το αμαξι του στην πιατσα των ταξι μπροστα στο ουζερι του Ντουσα στην κεντρικη πλατεια.Καθοταν σταυροποδι στα μπροστινα τραπεζια με τους αλλους ταξιτζηδες περιμενοντας κανα αγογι,πιναν ουζο και σχολιαζαν προσωπα και καταστασεις.
Ο Νικος μοστραρε την χρυση ταμπακερα πουχε,με τα σερτικα αφιλτρα ,βαρεια τσιγαρα Τελειον.
-Μπραβο ρε,ακριβα τα γουστα της γιατρινας,τον πειραζαν οι αλλοι.
Ηταν το δωρο βλεπεις απο την γυναικα του γιατρου παθολογου,πουχε σπιτι και ιατρειο ακριβως δεξια απεναντι,πανω απο το εμπορικο του Τσολακου.
Οταν ανοιγοκλεινε ρυθμικα τα μπρος μπατζουροφυλλα ηταν το συνθημα πως ο γιατρος ελειπε επισκεψη σε χωριο.
-Μαγκες αν με ζητηξει κανεις σε μιση ωριτσα ξαναρχομαι.
-Με την νικη ρε Νικολα,και αν θες συμπαρασταση σφυρα κ ερχομαστε,τον ξεπροβοδιζαν οι συναδελφοι του.
Στα ονειρα ομως του Νικου μπηκε ξαφνικα απο το πουθενα,μια μελαχρινη γυναικα με σπαθατο κορμι,ομορφο καπως αυστηρο αλητικο προσωπο,απ αυτες που προκαλουν τους ανδρες για αγριο αχαλινωτο σεξ διαφορων παραλλαγων και στασεων.
Την γνωρησε ενα βραδυ Τριτης στον Πελεκανο,το ακριβο καμπαρε της Λιβαδειας,οπου εκανε την αρπαχτη της μαζι με τους υπολοιπους καλλιτεχνες που συμπληρωναν το προγραμμα του Κοσμικον κεντρον Νεραιδα της Χαλκιδας.
Γρηγορα μερακλωθηκε ανεβηκε στην πιστα να ριξει μια ζεμπεκια γυροβολια κατα καποιον τροπο.
-Καντε περα ρε,χορευει ο Νικολας,προσταξε ο Πελεκανος.
-Ναι ρε κουφαλες,εγω χορευω.
-Ειναι ο παιχταρας ο Νικος του Τροφωνειου,ειπαν στην Εφη Σ.την νεραιδα των ονειρων προσεχως του Νικολακη.
Η Εφη εκεινη την ωρα εκανε προγραμμα,τραγουδουσε τα σουξε της εποχης,Γαβαλας και Ρια Κουρτη,Μανωλη Χιωτη μεχρι και παρυφες σκυλε ολε.
Ομορφο παιδι ο βλαχος σκεφθηκε η Εφη,σηκωσε λιγο το φουστανι πανω απ το γονατο,τον ζυγωσε χορεψε μπροστα του κουνωντας δεξια-αριστερα τα στηθια της,πανω στο ταξιμι πεταξε δια μικροφωνου και ενα
-Αλλα το παληκαρι το ομορφοοοοο,την μπανισε καλα-καλα πανω στην ζεμπεκια ο Νικολας και αυτο ηταν,τσιμπηθηκε μαζι της.
Εκεινο το βραδυ ο Νικος της ταριξε χοντρα,ομως το πραγμα δεν γινοταν να προχωρησει καθοτι ηταν παρων και ο ανθρωπος της,ο νταβατζης της απο την Αθηνα,που τον ειχε μια μπουνια ομως δεν ηθελε να δωσει και δικαιωματα στον Πελεκανο,να του γαμησει το μαγαζι για μια γκομενα.
Καθησε πρωτο τραπεζι με την παρεα του,ολοι παικτες και οπαδοι του Τροφωνειου μεχρι τα ξημερωματα.
Πολυ μετα τα μεσανυχτα μπηκε στο μαγαζι ο διοικητης της Ασφαλειας Λεβαδεων,εκατσε και αυτος στην παρεα τους,τον κερασαν κρασι και σπληναντερο εκανε κεφαλι,σηκωθηκε πηγε στην ορχηστρα
-Παραγγελια,στην υγεια της Αστυνομιας και του Στρατου μας,και στην ομαδαρα μας τον Τροφωνειο,ειπε και χορεψε.
Ο Νικος γραμμενους ειχε εκεινη την ωρα στρατους και αστυνομιες εψαχνε τροπο να διπλαρωσει στα κρυφα την Εφη,τελικα τα καταφερε στο καμαρινι διπλα στην κουζινα.
-Νεραιδα στην Χαλκιδα τραγουδας?
-Ναι κυρ Νικο,διακοσια μετρα απο την γεφυρα στην παραλια.
-Νεραιδα μου,ομορφογυναικα εσυ,δεν αντεξε ο Νικολας ,της ανασηκωσε το φουστανι και την χουφτωσε στον κωλο.
Η Εφη τον εσπρωξε γελωντας,απομακρυνθηκε.
-Εισαι και μερακλης τουπε και βγηκε παλι στο μαγαζι.
-Χαρηκα πολυ για την γνωρημια ,τουπε.
-Εγω εσενα θα σε πηδηξω ο κοσμος να χαλασει,της απαντησε παρουσια ολων.
-Πως μιλας ετσι ρε? προσπαθησε να του πει ο νταβατζης της.
-Ισα ρε μην σε παρω καροτσι στα χωραφια εδω σακατω και σ αμολυσω,αγριεψε ο Νικολας.
Ο νταβας χαμηλωσε τα ματια οπως τα κατεβαζει αποτομα καποιος πουφαγε αμμο και λασπη καταμουτρα.Ηταν πολυ βαρεια η κουβεντα.Και αυτος πολυ βαρης για να την ανεχθει.Τα ματασηκωσε,τα στηλωσε στραβα,κακα πανω στον Νικο.Αυτο το βλεμμα κραυγαζε.Και τωρα οι δυο μας ρε βλαχο.
Ο διοικητης της Ασφαλειας τοπιασε στον αερα ,γρηγορα μπηκε αναμεσα τους.
-Καληνυχτα κυριοι και συντομα να ξαναλθετε στην ομορφη και φιλοξενη πολη μας.
-Κοιτα ρε κατι πουστρακια πουλθαν να τσαμπουκαλευθουν στην Λιβαδεια...το συνεχισε ο Νικος,ολο γινατι που του κοψαν τον καβγα πριν ακομα αρχισει.
-Εχε χαρη ρε πουχεις ολη την Χωροφυλακη Βοιωτιας διπλα σου,αλλιως θα σε γαμουσα και θακανες λαλα.Εφτυσε τα λογια του μπαινοντας στο αμαξι πλαι στην Εφη.
Τα σεα μαθευτηκαν γρηγορα στην μικρη πολη,φθασαν και στα αυτια του Γιωργου του Τολια.
-Πουθε ξεφυτρωσε αυτος ο πουστης?που εμαθε τετοια μπαλα το κωλοπαιδι?ξανθοψηρας και παιζει σαν Βραζιλιανος,σκεφτοταν και συνεχως βασανιζε τον νου του για τον Νικο ο Τολιας.
Ο Γιωργος Τολιας ηταν εκεινη την εποχη γυρω στα πενηντα.Μπορει ναταν και ο πιο πλουσιος ανθρωπος της Λιβαδειας.
Αυτοι μαλλον τρωγαν απο τα ετοιμα,τοχαν ριξει στην μεγαλη ζωη της Αθηνας,αγοραζαν ρετιρε διαμερησματα στο Κολωνακι,μοστραραν σαν πρωτες φατσες σε βεγγερες και χοροεσπεριδες σε ακριβα κοσμικα κεντρα της πρωτευουσας.
Σε μερικα χρονια ολες αυτες οι φαμπρικες θακλειναν η μια μετα την αλλη,φερνοντας ανεργια και αποβιομηχανιση.Ατονισε ο ταξικος προλεταριακος χαρακτηρας της πολης.
Πολλοι λεγαν για τον Γιωργο πολλα και διαφορα.
Οτι στο ανταρτικο,καπετανιος του ΕΛΑΣ και του Δημοκρατικου Στρατου,ειχε σφαξει εγγλεζους και τους πηρε τις λιρες.Πως αυτος ηταν που μπουκαρε τις νυχτες στα αρχοντικα της Αμφισας και της Δεσφινας,ξεκληριζαν ολοκληρες οικογενειες ανδρες και γυναικοπαιδα,και αρπαζαν οτι χρυσο και ασημικο βρησκαν και αλλα πολλα.
Το βεβαιο ηταν πως ειχε φτιαξει μια μαντρα με οικοδομικα υλικα,ασβεστες και μπετα με πολυ προχωρημενα μηχανηματα για την εποχη,πως ολοι οι οικοδομοι και κτιστες αριστεροι ησαν,μοναχα απ αυτον αγοραζαν,ουρες καναν εξω απο την μαντρα τα φορτηγα,τα τρικυκλα και τα καροτσια να φορτωσουν,και πολλα λεφτα,πολυ χαρτι περναγε καθημερινα απο τα χερια του.
Ειχε επιβιωσει νικηφορα μεσα σ ενα απολυτα εχθρικο για αυτον περιβαλλον,εκμεταλευομενος τις αδυναμιες του.
Θες τωρα ενεκα τις λιρες,θες εξ αιτιας πολεμικου υλικου που κατειχε απο τον εμφυλιο,πρεπει ναχε και καποιες τραβηκτικες με ατομα που καναν κουμαντο στην νυχτα της Αθηνας.
Τους επιασε τα μιλησαν,τα συμφωνησαν.
Εστρωσε ανταμα τους,σιγουρο και αχαστο χαρτι,φουλ του ασσου με κεντα κουπα.
Εκει πιναν τον καφε μετα το μεροδουλι οι ποδοσφαιριστες της Παλλεβαδιακης,λιγο πριν σαλταρουν στα τρικυκλα και γραμμη στο γηπεδο για προπονηση.
-Συντροφοι τον Παφυλα τον αναλαμβανω εγω,κοιτατε εσεις τι θα κανετε με τους υπολοιπους.
Οι αλλοι μαλλον στραβα το πηραν.Ποιος ειναι αυτος τωρα που αναλαμβανει και ποιους?σιγα μην και δεν μπορουμε να τους αναλαβουμε εμεις.
Ο Μπακαβουζας,οι Λουλαιοι,ο Καβρουζος ανηκαν σε μια ρατσα Ελληνων που δεν υπαρχει πια.Δεν υφιστανται τετοιοι Ελληνες.
Ανθρωποι με σκληρα σκαμμενα προσωπα,μαυρισμενα απο το λιοπυρι κορμια,λιγομιλητοι σπανια γελουσαν.Ειχαν μαθει τα ελληνικα φαρσι,στους ντοπιους που μπιστευονταν μιλουσαν γκρεκικα μα οταν περναγαν με τα φτυαρια και τα σκεπαρνια απο την κεντρικη πλατεια,συνογιοντουσαν φωναχτα στα αρβανητικα,ετσι για σπασιμο να δειξουν πως αυτοι δεν ειναι δουλωμενοι σαν τους εμπορακους στο παλατι και τον Γλυξμπουργκ.
Κυνηγημενοι απο φτωχεια,Γερμανους και φασιστομαηδες ,βρεθηκαν απο τα διασελα και τις βουνοκορφες του Ελικωνα,σε καλυβοσπιτα χτισμενα μεσα στην νυχτα και την ζουλα,εκτος σχεδιου πολεως στα ρεματα της Κρυας.
Χειμωνα καλοκαιρι,οικοδομοι μπετατζηδες ,σπαγανε την πετρα καναν πετρα τον ασβεστη,μεσημερια του Αυγουστου με σαραντα βαθμους,ημιγυμνοι μ ενα σκισμενο παντελονι ως τα γονατα,ενα ασπρο ιδρωμενο μαντηλι δεμενο γυρω στο κεφαλι για αντηλια,πιαναν στα χερια τους το πυρωμενο σιδερο και το λιωναν.
-Μος κη φρικ Γιωργοτολια,ποτε τα φασησταρια δεν νικησαν αντρικια και στα ισια αρβανητες.Θα κανουν μετο το γαλα της μανας τους τα μπασταρδα της Φρειδερικης.
Παραγγειλε ουζο με χταποδακι,χαιρεταγε ολους τους θαμωνες και περαστικους,δεξιους,αριστερους και της Ενωσης Κεντρου,καθοτι προεδρος της Παλλεβαδειακης,μεγαλεμπορος και τοπικος παραγων,ολους πρεπει να τους καταδεχεται και να τον αποδεχονται.
Σε λιγοτερο απο μιση ωριτσα,νασου το λευκο Ντοτζ,μαρκα αμερικανικη παραγωγης 1940.
Ο Νικος παρκαρισε,ειπε ενα γεια χαρα μαγκες στους υπολοιπους ταριφες,βγηκε απο την πορτα του οδηγου,τανιστηκε να ξεμουδιασει.
Ειδε πρωτο τραπεζι Ντουσα τον Γιωργο τον Τολια.
Καλως τα μας,μουρμουρησε.
-Καλησπερα κυρ Γιωργο,ουζακι,ουζακι?
-Καλησπερα και σενα ρε Νικο,χε χε η φτωχεια θελει καλοπεραση.
Ο Νικος τον πλησιασε.
-Αντε ασπρο πατο και με τις γειες σου γιατι απο Κυριακη βραδυ,δυο βδομαδες θα κανετε να ξαναβγειτε απο τα λαγουμια σας.
-Νικολακη οχι για να σε σταναχωρησω αλλα θα χασετε αγορι μου.
-Μαπα ονειρα βλεπεις μαστρο Γιωργο,τζαμπα εισητηρια πληρωνεις.Τρια μπαλακια ταχετε απο μενα.Μιλησα.
Κουβεντα στην κουβεντα,πειραγμα το πειραγμα,ο Τολιας την αμολυσε την καθετη ο αλλος τσιμπησε.
Πως ας κερδισει ο καλλιτερος στην τελικη,μοναχα που αυτος δεν θαναι στο γηπεδο,διοτι ανδρες ειμεθα,η συζηγος απουσιαζει στον αδελφο της στην Αθηνα,παραλληλα παιζει παρανομο αισθημα στην Χαλκιδα,με χορευτριαν νυκτερινου κεντρου.
-Εγω αυτοκινητο δεν εχω,θα παρω το τρενο.
-Σε ποιο μαγαζι δουλευει αν επιτρεπεται?ρωτησε ο Νικος.
-Νεραιδα κοντα στην γεφυρα του Ευριπου.
Μολις ακουσε Νεραιδα,αμεσως προθυμοποιηθηκε να τον παει αυτος,τουκανε και σκοντο,μολις εικοσι δραχμες.
-Εσυ ρε Νικο την αλλη μερα εχεις τον αγωνα,που να τρεχεις τωρα.
-Σαβατοβραδο δεν θες νασαι?Ε το λοιπον θασαι.Σε παω,πινω κ ενα ουισκυ για το μαγαζι,σε αμολαω,γυρναω Λιβαδεια,σας ριχνω τα μπαλακια που σουταξα και Δευτερα πρωι-πρωι ματαερχομαι Χαλκιδα και σε φερνω Λιβαδεια για τα κολυβα.
-Μπα δεν σουχω μπιστοσυνη ρε,εσυ δεξιος εισαι,θα βγεις και θα το κανεις βουκινο πως ο Τολιας τραβιεται με πουτανες και τετοια.
Ο Νικος τεντωσε το στηθος του.
-Κατσε ρε μαστρο Γιωργη γιατι τωρα με προσβαλεις.Δεξιοι ειμεθα ασφαλως,ομως ειμαστε και αντρες που φοραμε παντελονια και τα τιμαμε.Δεν φοραμε χουλαχουπ και φρουφρουδες.Μιλησα.
Στον δρομο μιλαγαν φιλικα αλλα σχεδον αδιαφορα,δεν ειπαν κουβεντα για τον νυν υπερ παντων αγωνα της επομενης μερας.
Το αφεντικο του μαγαζιου υποδεχθηκε τον Τολια πρωτο τραπεζι μαζι με την στριπτητζου υποτιθεμενη γκομενα του.Εκατσε και ο Νικος να πιει το καθιερωμενο κρασι πριν αναχωρησει για Λιβαδεια,στις πρωτες γουλιες τουκατσε απο διπλα και η Εφη.
-Βρε βρε ,και ειχα πιστεψει πως με ξεχασες,τουπε.Ακομα θυμαμαι την ζεμπεκια πουριξες την Τριτη.Χορευεις ωραια το ξερεις?
Φορουσε μια εφαρμοστη στο σωμα της ασπρη φουστα,ετσι που καθοταν αυτη ανεβαινε πανω απο τα γονατα της.Ειχε πραγματι ομορφα ποδια.
-Εγω δεν ξεχναω,εσυ ομως θυμασαι τι αλλο σουχα πει?απαντησε οΝικος με τα ματια κολλημενα στα ποδια της.
-Κατσε ρε αγορακι μου να μιλησουμε πρωτα,δεν ειμαι καμμια πουτάνα ναχω το μουνι στο μετωπο.
Το ενα κρασι γινηκε δυο,μετα τρια,ο Τολιας αρχησε να παραγγελνει σαμπανιες πνιγμενος και καλα μεσα στον ερωτα του,η Εφη βυθισμενη σε κυματα μελαγχολιας και καποια ανασφαλεια,λεει,γιατι την παρατησε ο ανθρωπος της για καποιαν αλλη και τωρα καπου στον Περαια τραβιεται.
Ο μονος που δεν πνιγοταν σε τιποτα ηταν ο Νικολας,εβλεπε,ακουγε,χουφτωνε και στο μιαλο του μια και μονη σκεψη ηταν σταθερα στερεωμενη.
Εσυ αποψε θα φας το γαμησι της ζωης σου.
-Ωχουυυυ μωρε,αστον να γυρναει στην Αθηνα,το μοναστηρι ναν καλα,ειπε η Εφη και τον χαιδεψε στο μαγουλο.
Ο Νικος στην κωπηλασια και καταδυση εφθασε το δικο του χερι μεχρι το βρακι της.
-Εγω το μοναστηρι ειμαι να πουμε?
-Εσυ αγορι μου εισαι ο ηγουμενος.
-Ρε δεν παραταμε τα μανουαλια και τα εξαπτερυγα να παμε στο δωματιο σου λεω εγω?
-Κατσε λιγο βρε Νικοοοοο...απο ποτε εχεις να πας με γυναικα?Δεν μπορω να φυγω καταμεσις στο προγραμμα.Οι περισοτεροι πελατες για μενα ερχονται,να ξερεις.
Το σκηνικο τραβηξε μεχρι τα ξημερωματα,οταν και οι τελευταιοι πελατες ησαν ετοιμοι για αποσυρση.
Τοτε πηρε επιτελους η Εφη τον Νικο στο δωματιο της.
Τον γκουρλωσε στο οινοπνευμα,τον εκανε τατα με τα χασησια,τον ξεμεδουλιασε στα τσιμπουκια,την ξεκατινιασε αυτος στα πισωκολλητα,ξεσκιστηκαν.
Ο Τολιας σχεδον αυπνος την εστησε απο νωρις την Κυριακη ,στο καφενειο απεναντι απο το ξενοδοχειο Αιγλη,που εμενε η Εφη.
Οι περαστικοι,οι διαβατες στον κεντρικο δρομο μα και στον στενο παραδρομο πουταν αυτο το καφενειο ολο και πληθαιναν οσο γεμιζε η μερα,κανεις δεν τον γνωριζε,κανεις δεν τον χαιρεταγε.
Επινε εναν πικρο καφε αγνωστος μεσα σε αγνωστους.Κανεις δεν νοιαζοταν αν ηταν προεδρος της Παλλεβαδειακης,αριστερος η δεξιος,αν ειχε σφαξει Εγγλεζους και Γερμανους.Με κανεναν δεν ειχε να πει μια κουβεντα του ανθρωπου.Ενοιωσε μια μοναξια.
Σκεφθηκε πως μεσα σε τουτη την μεγαλη πολη,ο μονος δικος του ανθρωπος,ο μονος πουχε κατι να μοιραστει ηταν αυτος ο Νικος κει σα πανω στο δωματιο της Εφης.
Ξανακοιταξε το ρολοι.Δωδεκα.Πεντε ωρες ακομα.Ρε λες ναχει παθει τιποτα?Λες να τον ποτησε τιποτα φαρμακι αυτη η
Το ενα κρασι γινηκε δυο,μετα τρια,ο Τολιας αρχησε να παραγγελνει σαμπανιες πνιγμενος και καλα μεσα στον ερωτα του,η Εφη βυθισμενη σε κυματα μελαγχολιας και καποια ανασφαλεια,λεει,γιατι την παρατησε ο ανθρωπος της για καποιαν αλλη και τωρα καπου στον Περαια τραβιεται.
Ο μονος που δεν πνιγοταν σε τιποτα ηταν ο Νικολας,εβλεπε,ακουγε,χουφτωνε και στο μιαλο του μια και μονη σκεψη ηταν σταθερα στερεωμενη.
Εσυ αποψε θα φας το γαμησι της ζωης σου.
-Ωχουυυυ μωρε,αστον να γυρναει στην Αθηνα,το μοναστηρι ναν καλα,ειπε η Εφη και τον χαιδεψε στο μαγουλο.
Ο Νικος στην κωπηλασια και καταδυση εφθασε το δικο του χερι μεχρι το βρακι της.
-Εγω το μοναστηρι ειμαι να πουμε?
-Εσυ αγορι μου εισαι ο ηγουμενος.
-Ρε δεν παραταμε τα μανουαλια και τα εξαπτερυγα να παμε στο δωματιο σου λεω εγω?
-Κατσε λιγο βρε Νικοοοοο...απο ποτε εχεις να πας με γυναικα?Δεν μπορω να φυγω καταμεσις στο προγραμμα.Οι περισοτεροι πελατες για μενα ερχονται,να ξερεις.
Το σκηνικο τραβηξε μεχρι τα ξημερωματα,οταν και οι τελευταιοι πελατες ησαν ετοιμοι για αποσυρση.
Τοτε πηρε επιτελους η Εφη τον Νικο στο δωματιο της.
Τον γκουρλωσε στο οινοπνευμα,τον εκανε τατα με τα χασησια,τον ξεμεδουλιασε στα τσιμπουκια,την ξεκατινιασε αυτος στα πισωκολλητα,ξεσκιστηκαν.
Ο Τολιας σχεδον αυπνος την εστησε απο νωρις την Κυριακη ,στο καφενειο απεναντι απο το ξενοδοχειο Αιγλη,που εμενε η Εφη.
Οι περαστικοι,οι διαβατες στον κεντρικο δρομο μα και στον στενο παραδρομο πουταν αυτο το καφενειο ολο και πληθαιναν οσο γεμιζε η μερα,κανεις δεν τον γνωριζε,κανεις δεν τον χαιρεταγε.
Επινε εναν πικρο καφε αγνωστος μεσα σε αγνωστους.Κανεις δεν νοιαζοταν αν ηταν προεδρος της Παλλεβαδειακης,αριστερος η δεξιος,αν ειχε σφαξει Εγγλεζους και Γερμανους.Με κανεναν δεν ειχε να πει μια κουβεντα του ανθρωπου.Ενοιωσε μια μοναξια.
Σκεφθηκε πως μεσα σε τουτη την μεγαλη πολη,ο μονος δικος του ανθρωπος,ο μονος πουχε κατι να μοιραστει ηταν αυτος ο Νικος κει σα πανω στο δωματιο της Εφης.
Ξανακοιταξε το ρολοι.Δωδεκα.Πεντε ωρες ακομα.Ρε λες ναχει παθει τιποτα?Λες να τον ποτησε τιποτα φαρμακι αυτη η
Το ενα κρασι γινηκε δυο,μετα τρια,ο Τολιας αρχησε να παραγγελνει σαμπανιες πνιγμενος και καλα μεσα στον ερωτα του,η Εφη βυθισμενη σε κυματα μελαγχολιας και καποια ανασφαλεια,λεει,γιατι την παρατησε ο ανθρωπος της για καποιαν αλλη και τωρα καπου στον Περαια τραβιεται.
Ο μονος που δεν πνιγοταν σε τιποτα ηταν ο Νικολας,εβλεπε,ακουγε,χουφτωνε και στο μιαλο του μια και μονη σκεψη ηταν σταθερα στερεωμενη.
Εσυ αποψε θα φας το γαμησι της ζωης σου.
-Ωχουυυυ μωρε,αστον να γυρναει στην Αθηνα,το μοναστηρι ναν καλα,ειπε η Εφη και τον χαιδεψε στο μαγουλο.
Ο Νικος στην κωπηλασια και καταδυση εφθασε το δικο του χερι μεχρι το βρακι της.
-Εγω το μοναστηρι ειμαι να πουμε?
-Εσυ αγορι μου εισαι ο ηγουμενος.
-Ρε δεν παραταμε τα μανουαλια και τα εξαπτερυγα να παμε στο δωματιο σου λεω εγω?
-Κατσε λιγο βρε Νικοοοοο...απο ποτε εχεις να πας με γυναικα?Δεν μπορω να φυγω καταμεσις στο προγραμμα.Οι περισοτεροι πελατες για μενα ερχονται,να ξερεις.
Το σκηνικο τραβηξε μεχρι τα ξημερωματα,οταν και οι τελευταιοι πελατες ησαν ετοιμοι για αποσυρση.
Τοτε πηρε επιτελους η Εφη τον Νικο στο δωματιο της.
Τον γκουρλωσε στο οινοπνευμα,τον εκανε τατα με τα χασησια,τον ξεμεδουλιασε στα τσιμπουκια,την ξεκατινιασε αυτος στα πισωκολλητα,ξεσκιστηκαν.
Ο Τολιας σχεδον αυπνος την εστησε απο νωρις την Κυριακη ,στο καφενειο απεναντι απο το ξενοδοχειο Αιγλη,που εμενε η Εφη.
Οι περαστικοι,οι διαβατες στον κεντρικο δρομο μα και στον στενο παραδρομο πουταν αυτο το καφενειο ολο και πληθαιναν οσο γεμιζε η μερα,κανεις δεν τον γνωριζε,κανεις δεν τον χαιρεταγε.
Επινε εναν πικρο καφε αγνωστος μεσα σε αγνωστους.Κανεις δεν νοιαζοταν αν ηταν προεδρος της Παλλεβαδειακης,αριστερος η δεξιος,αν ειχε σφαξει Εγγλεζους και Γερμανους.Με κανεναν δεν ειχε να πει μια κουβεντα του ανθρωπου.Ενοιωσε μια μοναξια.
Σκεφθηκε πως μεσα σε τουτη την μεγαλη πολη,ο μονος δικος του ανθρωπος,ο μονος πουχε κατι να μοιραστει ηταν αυτος ο Νικος κει σα πανω στο δωματιο της Εφης.
Ξανακοιταξε το ρολοι.Δωδεκα.Πεντε ωρες ακομα.Ρε λες ναχει παθει τιποτα?Λες να τον ποτησε τιποτα φαρμακι αυτη η πουτάνα για να μην ειναι εις θεσην για γαμησι?Λες να βρεθηκε φαρμακωμενος ,να μην μπορεσε να ανταποκριθει στο σεξ,να γινουμε και ρεζιλι?Μπας σε καλο σου δηλαδη ρε Τολια,λες και εφερες τον γιο σου πρωτη φορα σε πουτανες κανεις πια.
Ο Θεος δεν τον ειχε αξιωσει να κανει αγορια,μοναχα δυο κοριτσια ειχε και μεγαλος ο καημος του που καποτε θα αφηνε την μαντρα του,το βιος του που τοσο σκληρα παλεψε να στησει στα ξενα χερια των γαμπρων του.
Μετα σκεφθηκε πως ετσι και ειχε γιο,να ρε γαμωτο σαν και τουτον τον Νικολα θαθελε να γινει.Ομορφος γυναικας και μαγκας.
Απο τον μεγαλο κεντρικο δρομο,φανηκε ναρχεται ξαφνικα ο νταβατζης της Εφης.
-Ακομα πανω ειναι τα παιδια?ρωτησε και εκατσε στην καρεκλα πλαι του.Ο Τολιας δεν απαντησε.Εβαλε το χερι στην τσεπη του σακακιου,του μετρησε ενα χιλιαρικο δραχμες.
-Παρτα και φυγε.
-Ρε ασε με να τον σουγιαδιασω,μουθελε και να γαμησει το αρχιδι.
-Παρτα και φυγε επανελαβε φωναχτα σχεδον ο Τολιας,και πουσαι τσιμουδια σε κανεναν.
Ο αλλος σηκωθηκε.
-Καλα αφου ετσι επιθυμεις κυρ-Γιωργο.Εκανε να φυγει.Κοντοσταθηκε.
-Την αντρεσσα μου την εχεις...οτι αλλο χρειαστεις...οποτε χρειαστεις μην διστασεις.
-Καλημερα τον εκοψε ο Τολιας,κουνωντας το χερι του,εκανε μια χειρονομια σαν ξου.
Πληρωσε τους καφεδες,τραβηξε κατα το δωματιο της Εφης.Μια παρα κατι.
Ετριψε τα ματια του.
-Τι ωρα ειναι ρε Τολια?
-Μια το μεσημερι,απαντησε ο Τολιας,καλα εισαι?
Κτυπησε αυτος με την παλαμη το κουτελο.Τωρα θυμηθηκε.
-Πεντε η ωρα ειναι ο αγωνας.Εφυγα.
Ανοιξε διαπλατα την πορτα,αρχησε να φοραει παντελονια,καλτσες,σωβρακα σαν ναν καρτουν σε φαστ μουβι.Η Εφη ξυπνησε ειδε στην πορτα τον Τολια,τυλιξε το γυμνο κορμι της μ ενα λευκο σεντονι,γυρισε πλευρο.
-Παω εγω ,της φωναξε ο Νικος,αυριο βραδυ θα σουλθω παλι.
Ο Τολιας βγηκε στον διαδρομο του ξενοδοχειου.
Η Εφη σηκωθηκε εκατσε στην ακρη του κρεβατιου,το σεντονι αργοκυλησε απο τα στηθια της πανω στο στρωμα.
-Ενα φιλι?του ζητησε.Φιληθηκαν με παθος.
Βγηκε τρεχοντας εκλεισε με παταγο την πορτα.
-Τολια αν θες να προλαβεις τον αγωνα τρεχουμε.
-Κατσε ρε Νικο,τι να προλαβουμε τωρα,παει πια.
-Θα ελθεις η οχι? Ηλθε.
Μπηκαν τρεχαλα στο εκατο μετρα πιο κατω παρκαρισμενο σαραβαλακι Ντοτζ του 40,περασαν σφαιρα την γεφυρα της Χαλκιδας,πατησε το γκαζι τερμα στα εκατο,βγηκε σιφουνας απο την πολη.Αμιλητοι.
Σε λιγο πιασαν τις πρωτες στροφες στην ανηφορα της Ριτσωνας.
-Σιγα ρε θα σκοτωθουμε σημερα,φοβηθηκε ο Τολιας.
-Και εγω σου λεω ρε Τολια πως και τα τρια μπαλακια θα σας ριξω σημερις...και την Εφη θα την παντρευθω.
Ο Τολιας πραγματι σαν ναφαγε κεραμιδα.
-Τι λε ρε μαλακα.Την
Ο Θεος δεν τον ειχε αξιωσει να κανει αγορια,μοναχα δυο κοριτσια ειχε και μεγαλος ο καημος του που καποτε θα αφηνε την μαντρα του,το βιος του που τοσο σκληρα παλεψε να στησει στα ξενα χερια των γαμπρων του.
Μετα σκεφθηκε πως ετσι και ειχε γιο,να ρε γαμωτο σαν και τουτον τον Νικολα θαθελε να γινει.Ομορφος γυναικας και μαγκας.
Απο τον μεγαλο κεντρικο δρομο,φανηκε ναρχεται ξαφνικα ο νταβατζης της Εφης.
-Ακομα πανω ειναι τα παιδια?ρωτησε και εκατσε στην καρεκλα πλαι του.Ο Τολιας δεν απαντησε.Εβαλε το χερι στην τσεπη του σακακιου,του μετρησε ενα χιλιαρικο δραχμες.
-Παρτα και φυγε.
-Ρε ασε με να τον σουγιαδιασω,μουθελε και να γαμησει το αρχιδι.
-Παρτα και φυγε επανελαβε φωναχτα σχεδον ο Τολιας,και πουσαι τσιμουδια σε κανεναν.
Ο αλλος σηκωθηκε.
-Καλα αφου ετσι επιθυμεις κυρ-Γιωργο.Εκανε να φυγει.Κοντοσταθηκε.
-Την αντρεσσα μου την εχεις...οτι αλλο χρειαστεις...οποτε χρειαστεις μην διστασεις.
-Καλημερα τον εκοψε ο Τολιας,κουνωντας το χερι του,εκανε μια χειρονομια σαν ξου.
Πληρωσε τους καφεδες,τραβηξε κατα το δωματιο της Εφης.Μια παρα κατι.
Ετριψε τα ματια του.
-Τι ωρα ειναι ρε Τολια?
-Μια το μεσημερι,απαντησε ο Τολιας,καλα εισαι?
Κτυπησε αυτος με την παλαμη το κουτελο.Τωρα θυμηθηκε.
-Πεντε η ωρα ειναι ο αγωνας.Εφυγα.
Ανοιξε διαπλατα την πορτα,αρχησε να φοραει παντελονια,καλτσες,σωβρακα σαν ναν καρτουν σε φαστ μουβι.Η Εφη ξυπνησε ειδε στην πορτα τον Τολια,τυλιξε το γυμνο κορμι της μ ενα λευκο σεντονι,γυρισε πλευρο.
-Παω εγω ,της φωναξε ο Νικος,αυριο βραδυ θα σουλθω παλι.
Ο Τολιας βγηκε στον διαδρομο του ξενοδοχειου.
Η Εφη σηκωθηκε εκατσε στην ακρη του κρεβατιου,το σεντονι αργοκυλησε απο τα στηθια της πανω στο στρωμα.
-Ενα φιλι?του ζητησε.Φιληθηκαν με παθος.
Βγηκε τρεχοντας εκλεισε με παταγο την πορτα.
-Τολια αν θες να προλαβεις τον αγωνα τρεχουμε.
-Κατσε ρε Νικο,τι να προλαβουμε τωρα,παει πια.
-Θα ελθεις η οχι? Ηλθε.
Μπηκαν τρεχαλα στο εκατο μετρα πιο κατω παρκαρισμενο σαραβαλακι Ντοτζ του 40,περασαν σφαιρα την γεφυρα της Χαλκιδας,πατησε το γκαζι τερμα στα εκατο,βγηκε σιφουνας απο την πολη.Αμιλητοι.
Σε λιγο πιασαν τις πρωτες στροφες στην ανηφορα της Ριτσωνας.
-Σιγα ρε θα σκοτωθουμε σημερα,φοβηθηκε ο Τολιας.
-Και εγω σου λεω ρε Τολια πως και τα τρια μπαλακια θα σας ριξω σημερις...και την Εφη θα την παντρευθω.
Ο Τολιας πραγματι σαν ναφαγε κεραμιδα.
-Τι λε ρε μαλακα.Την
Ο Θεος δεν τον ειχε αξιωσει να κανει αγορια,μοναχα δυο κοριτσια ειχε και μεγαλος ο καημος του που καποτε θα αφηνε την μαντρα του,το βιος του που τοσο σκληρα παλεψε να στησει στα ξενα χερια των γαμπρων του.
Μετα σκεφθηκε πως ετσι και ειχε γιο,να ρε γαμωτο σαν και τουτον τον Νικολα θαθελε να γινει.Ομορφος γυναικας και μαγκας.
Απο τον μεγαλο κεντρικο δρομο,φανηκε ναρχεται ξαφνικα ο νταβατζης της Εφης.
-Ακομα πανω ειναι τα παιδια?ρωτησε και εκατσε στην καρεκλα πλαι του.Ο Τολιας δεν απαντησε.Εβαλε το χερι στην τσεπη του σακακιου,του μετρησε ενα χιλιαρικο δραχμες.
-Παρτα και φυγε.
-Ρε ασε με να τον σουγιαδιασω,μουθελε και να γαμησει το αρχιδι.
-Παρτα και φυγε επανελαβε φωναχτα σχεδον ο Τολιας,και πουσαι τσιμουδια σε κανεναν.
Ο αλλος σηκωθηκε.
-Καλα αφου ετσι επιθυμεις κυρ-Γιωργο.Εκανε να φυγει.Κοντοσταθηκε.
-Την αντρεσσα μου την εχεις...οτι αλλο χρειαστεις...οποτε χρειαστεις μην διστασεις.
-Καλημερα τον εκοψε ο Τολιας,κουνωντας το χερι του,εκανε μια χειρονομια σαν ξου.
Πληρωσε τους καφεδες,τραβηξε κατα το δωματιο της Εφης.Μια παρα κατι.
Ετριψε τα ματια του.
-Τι ωρα ειναι ρε Τολια?
-Μια το μεσημερι,απαντησε ο Τολιας,καλα εισαι?
Κτυπησε αυτος με την παλαμη το κουτελο.Τωρα θυμηθηκε.
-Πεντε η ωρα ειναι ο αγωνας.Εφυγα.
Ανοιξε διαπλατα την πορτα,αρχησε να φοραει παντελονια,καλτσες,σωβρακα σαν ναν καρτουν σε φαστ μουβι.Η Εφη ξυπνησε ειδε στην πορτα τον Τολια,τυλιξε το γυμνο κορμι της μ ενα λευκο σεντονι,γυρισε πλευρο.
-Παω εγω ,της φωναξε ο Νικος,αυριο βραδυ θα σουλθω παλι.
Ο Τολιας βγηκε στον διαδρομο του ξενοδοχειου.
Η Εφη σηκωθηκε εκατσε στην ακρη του κρεβατιου,το σεντονι αργοκυλησε απο τα στηθια της πανω στο στρωμα.
-Ενα φιλι?του ζητησε.Φιληθηκαν με παθος.
Βγηκε τρεχοντας εκλεισε με παταγο την πορτα.
-Τολια αν θες να προλαβεις τον αγωνα τρεχουμε.
-Κατσε ρε Νικο,τι να προλαβουμε τωρα,παει πια.
-Θα ελθεις η οχι? Ηλθε.
Μπηκαν τρεχαλα στο εκατο μετρα πιο κατω παρκαρισμενο σαραβαλακι Ντοτζ του 40,περασαν σφαιρα την γεφυρα της Χαλκιδας,πατησε το γκαζι τερμα στα εκατο,βγηκε σιφουνας απο την πολη.Αμιλητοι.
Σε λιγο πιασαν τις πρωτες στροφες στην ανηφορα της Ριτσωνας.
-Σιγα ρε θα σκοτωθουμε σημερα,φοβηθηκε ο Τολιας.
-Και εγω σου λεω ρε Τολια πως και τα τρια μπαλακια θα σας ριξω σημερις...και την Εφη θα την παντρευθω.
Ο Τολιας πραγματι σαν ναφαγε κεραμιδα.
-Τι λε ρε μαλακα.Την πουτάνα θα παντρευθεις?
-Και θα την παντρευθω και θα την στρωσω και η καλιτερη κυρια της Λιβαδειας θα γινει,επεμεινε ο αλλος.
Ο Τολιας εβγαλε να αναψει τσιγαρο.Σουφρωσε τα χειλια.
-Κοιτα να βρεις ενα θυληκο απ τα μερη μας να νοικοκυρευθεις ρε,δεν ειναι για σενα η
-Και θα την παντρευθω και θα την στρωσω και η καλιτερη κυρια της Λιβαδειας θα γινει,επεμεινε ο αλλος.
Ο Τολιας εβγαλε να αναψει τσιγαρο.Σουφρωσε τα χειλια.
-Κοιτα να βρεις ενα θυληκο απ τα μερη μας να νοικοκυρευθεις ρε,δεν ειναι για σενα η
-Και θα την παντρευθω και θα την στρωσω και η καλιτερη κυρια της Λιβαδειας θα γινει,επεμεινε ο αλλος.
Ο Τολιας εβγαλε να αναψει τσιγαρο.Σουφρωσε τα χειλια.
-Κοιτα να βρεις ενα θυληκο απ τα μερη μας να νοικοκυρευθεις ρε,δεν ειναι για σενα η πουτάνα.
Ο Νικος δεν μιλησε.
-Δεν θα στο επιτρεψω εγω αυτο,συνεχισε ο Τολιας.
Ηταν στην μεση της στροφης,απο κατω εχασκε γκρεμιλα.
Ο Νικος πηρε το αριστερο του χερι απο το τιμονι,γυρισε κατα τον Τολια,τουδειξε την γροθια του.
-Και εγω σου λεω Τολια,πως σε δυο βδομαδιατικα,σε τουτο το δακτυλο θαχω το δακτυλιδι του αρραβωνα της Εφης.Μιλησα.
Αργησε να δει το φορτηγο που κατηφοριζε απο την μερια της Ρουμελης.
Πανω σ αυτη την κινηση καποιο νευρο που περναει απο την σπονδυλικη στηλη θασπασε,ενας πονος σαν ηλεκτρικη εκκενωση τον σαλταρε βογγωντας αριστερα.
Το κορμι του Νικου ηταν πεσμενο πανω στο τιμονι,ενα σιδερο σαν εμβολο πουχε ξεκολλησει απο το μπρος παρμπριζ,κει πουταν το καθρεπτακι του οδηγου ειχε σφηνωσει στο μετωπο του πανω απο το δεξι του ματι.
-Νικοοοο,απλωσε τα χερια να γραπωσει το κεφαλι του να το σπωξει προς τα πισω να το ελευθερωσει απ τον θανατο.
Το χερι του επιασε κατι γλιστερο παχυρευστο,το τραβηξε αστραπιαια,το κοιταξε ειχε γεμισει με αιμα και μεδουλια.
Ο Τολιας ξυπνησε αργα την αλλη μερα στο κρεβατι του νοσοκομειου της Χαλκιδας.Τον μεταφεραν στην Αθηνα και τον πλακωσαν στις εγχειρησεις επαναδεσιματος της σπονδυλικης στηλης.
Τα καθεκαστα ομως σε λιγοτερο απο μιση ωρα φθασαν στον αξιωματικο υπηρεσιας του Σταθμου Χωροφυλακης Λιβαδειας.Σημανε αυτος συναγερμο.
Ετσι κι αλλιως οσο πλησιαζε ο αγωνας,το κλιμα στην πολη γινοταν ολο και πιο μουντο,υποκωφο,περιμεναν ολοι την εκβαση του αγωνα,το αποτελεσμα για να ξεσπασουν.
Στειλαν ολους τους χωροφυλακες στο γηπεδο να γυρναν τον κοσμο πισω.Ο αγωνας αναβαλεται,θα διεξαχθει την επομενη Κυριακη με παραλληλη τελεση αθλητικων εκδηλωσεων για την πολεμικη αρετη των Ελληνων,λεγαν.Αυτος ο αγωνας δεν εγινε ποτε.
Στην κηδεια του Νικολα ντυθηκε στα μαυρα,εκλαψε πανω απο το φερετρο του η μιση Λιβαδεια.Καταριοταν τα φιδια,τις οχιες τα κομμουνια που φαγαν μπαμπεσικα το παλληκαρι.Οι αλλοι μισοι καναν πανω απο βδομαδα να ξεμυτισουν απο τα σπιτια τους για τις δουλειες τους,φοβουμενοι τα αντιποινα.
Ο Τολιας μετα τρεις μηνες βγηκε απο το νοσοκομειο σακατης,μισος ανθρωπος.Εκανε δυο χρονια να ξαναφανει στην Λιβαδεια.
Η ζωη κυλησε σαρωνοντας στο διαβα της τα καλα και τα κακα,το ατυχημα ξεχαστηκε,ολοι θελαν να το φυλακισουν στην μνημη τους,να μην το αφησουν να βγει ξανα στους δρομους και τις πλατειες της πολης.
Πολλοι Λιβαδειτες φορτηγατζηδες διηγουνται πως απο τοτε βλεπουν τον Γιωργο τον Τολια να στεκει σε κεινη την στροφη της Ριτσωνας σαν σκιαχτρο,ακινητος με τα ματια χαμενα αδεια να κοιτουν σ εναν αλλον κοσμο.
Ο υπογραφων παντα νοιωθει μια παραξενη συγκινηση καθε που πλησιαζει αυτο το δενδρο.Εχουν γινει γνωριμοι πια.Σαν να κανει βιζιτα σε γερο ανθρωπο με τα μιαλα του και την ζωη του κολλημενη στο χθες.Ενα απολιθωμα της ιστοριας που αρνειται πεισματικα να ζησει το σημερα,το ιδιο και απαραλαχτο στειχιωμενο σκηνικο μιας αλλης Ελλαδας μιας εντελως διαφορετικης πατριδας.
Βλεπει να περνουν απο μπροστα του μιλιουνια αυτοκινητα,ξενοι,Αθηναιοι,Χαλιδαιοι,νεα παιδια με ανοικτα καμπριο και την μουσικη στην διαπασων να πηγαινουν για μπανιο.
Σε κανεναν δεν μιλαει σε κανεναν δεν αποκαλυπτει το θανασιμο μυστικο του.Για ολους τους υπολοιπους ειναι ενα ακομα πευκο απο τα χιλιαδες πουναι φυτεμενα στην Ελλαδα.
Ο υπογραφων μαλλον ειναι ο τελευταιος μιας γενιας Ελληνων που ακομα μπορουν να ακουσουν τους ψιθυρους αυτου του δενδρου.Οταν με το καλο κοιμηθει κ αυτος τ ανασκελα αυτο το γερικο δενδρο θα μεινει βουβο για παντα.
Αρχες του 2000,νταλα καλοκαιρακι,επινε καφε κερνουσε παγωτο ενα κοριτσι απο την Ουκρανια στην παραλια της Χαλκιδας.
Περασμενα μεσανυχτα πηρε την ανηφορια για Λιβαδεια,σταματησε μεσα στην μαυρη νυχτα μπροστα στο πευκο του Νικου.Το μιαλο του τετοιες ωρες κατα πως το συνηθιζει παλι γκελαρε,πηρε φαλτσα,χαθηκε στον κοσμο του.Αφησε το κοριτσι μεσα στο αμαξι,ζυγωσε εκει στην ριζα εσκυψε και χαιδεψε το υγρο χορταρι.
Τι θαλεγε αραγε αυτος ο Νικος που σκοτωθηκε ενα μηνα τζαστ πριν γεννηθω εγω,σαν εβλεπε εναν Λιβαδειτη και μια Σοβιετικη,να πινουν αραχτοι καφε πανω στο κυμα Χαλκιδα,να σταματαν μετα μπροστα στο δενδρο που σκοτωθηκε?
-Αμαν ρε μαγκα την βαψαμε μας πηραν φαλαγγι τα κομμουνια,Σοβιετ μας κανανε.Ομως δεν μπορω να πω.Καλο μουνι η κυρια.Ανδρες ειμεθα.
-Εισαι οικολογος?Η φωνη της ακουσθηκε σαν ντουφεκια μεσα στην σιωπη της νυχτας του μιαλου του.Την ειχε ξεχασει εντελως.
-Αυτο το δεντρο,της μιλησε αργα και καθαρα για να καταλαβει,γεννησε μια ομαδα του φουτ μπολ.Αυτο το δεντρο σταματησε το μισος και την εχθρα στην Λιβαδεια.
Απο εκεινη την νυχτα,μεχρι που επεστρεψε στην πατριδα της ηταν κουμπωμενη μαζι του.
-Εχε τον νου σου Λυλια,ξηγηθηκε στον εαυτο της εις απταιστον ρωσικην του Δνειπερου.Γιατι τουτοι εδω οι Ελληνες που η μοιρα μας εφερε να μπλεξουμε,δεν τους βλεπω να παταν και πολυ καλα.
Μολις εκλεινε το μαγαζι για μεσημερι η για βραδυ,επαιρνε μπαλα τα εμπορικα,τα καφενεια,τις ταβερνες ,τα γιαπια.Αλλοι τον βριζαν,αλλοι τον διωχναν,τον κοροιδευαν,καποιοι θερμοαιμοι τον ειπαν και χαφιε της Χωροφυλακης.
Αυτος αρβανητικο αγυριστο κεφαλι δεν τοβαλε κατω.Στην αρχη καταφερε και επεισε τον πρωτο,μετα καποιον δευτερο,σε μια δυο βδομαδες και εναν τριτο.
Το 1961 ιδρυθηκε ο ΑΠΟ Λεβαδειακος,παιδι της συγχωνευσης,της ενωσης των δυο θανασιμων εχθρων της Παλλεβαδειακης και του Τροφωνειου.

Ο Νικος δεν μιλησε.
-Δεν θα στο επιτρεψω εγω αυτο,συνεχισε ο Τολιας.
Ηταν στην μεση της στροφης,απο κατω εχασκε γκρεμιλα.
Ο Νικος πηρε το αριστερο του χερι απο το τιμονι,γυρισε κατα τον Τολια,τουδειξε την γροθια του.
-Και εγω σου λεω Τολια,πως σε δυο βδομαδιατικα,σε τουτο το δακτυλο θαχω το δακτυλιδι του αρραβωνα της Εφης.Μιλησα.
Αργησε να δει το φορτηγο που κατηφοριζε απο την μερια της Ρουμελης.
Πανω σ αυτη την κινηση καποιο νευρο που περναει απο την σπονδυλικη στηλη θασπασε,ενας πονος σαν ηλεκτρικη εκκενωση τον σαλταρε βογγωντας αριστερα.
Το κορμι του Νικου ηταν πεσμενο πανω στο τιμονι,ενα σιδερο σαν εμβολο πουχε ξεκολλησει απο το μπρος παρμπριζ,κει πουταν το καθρεπτακι του οδηγου ειχε σφηνωσει στο μετωπο του πανω απο το δεξι του ματι.
-Νικοοοο,απλωσε τα χερια να γραπωσει το κεφαλι του να το σπωξει προς τα πισω να το ελευθερωσει απ τον θανατο.
Το χερι του επιασε κατι γλιστερο παχυρευστο,το τραβηξε αστραπιαια,το κοιταξε ειχε γεμισει με αιμα και μεδουλια.
Ο Τολιας ξυπνησε αργα την αλλη μερα στο κρεβατι του νοσοκομειου της Χαλκιδας.Τον μεταφεραν στην Αθηνα και τον πλακωσαν στις εγχειρησεις επαναδεσιματος της σπονδυλικης στηλης.
Τα καθεκαστα ομως σε λιγοτερο απο μιση ωρα φθασαν στον αξιωματικο υπηρεσιας του Σταθμου Χωροφυλακης Λιβαδειας.Σημανε αυτος συναγερμο.
Ετσι κι αλλιως οσο πλησιαζε ο αγωνας,το κλιμα στην πολη γινοταν ολο και πιο μουντο,υποκωφο,περιμεναν ολοι την εκβαση του αγωνα,το αποτελεσμα για να ξεσπασουν.
Στειλαν ολους τους χωροφυλακες στο γηπεδο να γυρναν τον κοσμο πισω.Ο αγωνας αναβαλεται,θα διεξαχθει την επομενη Κυριακη με παραλληλη τελεση αθλητικων εκδηλωσεων για την πολεμικη αρετη των Ελληνων,λεγαν.Αυτος ο αγωνας δεν εγινε ποτε.
Στην κηδεια του Νικολα ντυθηκε στα μαυρα,εκλαψε πανω απο το φερετρο του η μιση Λιβαδεια.Καταριοταν τα φιδια,τις οχιες τα κομμουνια που φαγαν μπαμπεσικα το παλληκαρι.Οι αλλοι μισοι καναν πανω απο βδομαδα να ξεμυτισουν απο τα σπιτια τους για τις δουλειες τους,φοβουμενοι τα αντιποινα.
Ο Τολιας μετα τρεις μηνες βγηκε απο το νοσοκομειο σακατης,μισος ανθρωπος.Εκανε δυο χρονια να ξαναφανει στην Λιβαδεια.
Η ζωη κυλησε σαρωνοντας στο διαβα της τα καλα και τα κακα,το ατυχημα ξεχαστηκε,ολοι θελαν να το φυλακισουν στην μνημη τους,να μην το αφησουν να βγει ξανα στους δρομους και τις πλατειες της πολης.
Πολλοι Λιβαδειτες φορτηγατζηδες διηγουνται πως απο τοτε βλεπουν τον Γιωργο τον Τολια να στεκει σε κεινη την στροφη της Ριτσωνας σαν σκιαχτρο,ακινητος με τα ματια χαμενα αδεια να κοιτουν σ εναν αλλον κοσμο.
Ο υπογραφων παντα νοιωθει μια παραξενη συγκινηση καθε που πλησιαζει αυτο το δενδρο.Εχουν γινει γνωριμοι πια.Σαν να κανει βιζιτα σε γερο ανθρωπο με τα μιαλα του και την ζωη του κολλημενη στο χθες.Ενα απολιθωμα της ιστοριας που αρνειται πεισματικα να ζησει το σημερα,το ιδιο και απαραλαχτο στειχιωμενο σκηνικο μιας αλλης Ελλαδας μιας εντελως διαφορετικης πατριδας.
Βλεπει να περνουν απο μπροστα του μιλιουνια αυτοκινητα,ξενοι,Αθηναιοι,Χαλιδαιοι,νεα παιδια με ανοικτα καμπριο και την μουσικη στην διαπασων να πηγαινουν για μπανιο.
Σε κανεναν δεν μιλαει σε κανεναν δεν αποκαλυπτει το θανασιμο μυστικο του.Για ολους τους υπολοιπους ειναι ενα ακομα πευκο απο τα χιλιαδες πουναι φυτεμενα στην Ελλαδα.
Ο υπογραφων μαλλον ειναι ο τελευταιος μιας γενιας Ελληνων που ακομα μπορουν να ακουσουν τους ψιθυρους αυτου του δενδρου.Οταν με το καλο κοιμηθει κ αυτος τ ανασκελα αυτο το γερικο δενδρο θα μεινει βουβο για παντα.
Αρχες του 2000,νταλα καλοκαιρακι,επινε καφε κερνουσε παγωτο ενα κοριτσι απο την Ουκρανια στην παραλια της Χαλκιδας.
Περασμενα μεσανυχτα πηρε την ανηφορια για Λιβαδεια,σταματησε μεσα στην μαυρη νυχτα μπροστα στο πευκο του Νικου.Το μιαλο του τετοιες ωρες κατα πως το συνηθιζει παλι γκελαρε,πηρε φαλτσα,χαθηκε στον κοσμο του.Αφησε το κοριτσι μεσα στο αμαξι,ζυγωσε εκει στην ριζα εσκυψε και χαιδεψε το υγρο χορταρι.
Τι θαλεγε αραγε αυτος ο Νικος που σκοτωθηκε ενα μηνα τζαστ πριν γεννηθω εγω,σαν εβλεπε εναν Λιβαδειτη και μια Σοβιετικη,να πινουν αραχτοι καφε πανω στο κυμα Χαλκιδα,να σταματαν μετα μπροστα στο δενδρο που σκοτωθηκε?
-Αμαν ρε μαγκα την βαψαμε μας πηραν φαλαγγι τα κομμουνια,Σοβιετ μας κανανε.Ομως δεν μπορω να πω.Καλο μουνι η κυρια.Ανδρες ειμεθα.
-Εισαι οικολογος?Η φωνη της ακουσθηκε σαν ντουφεκια μεσα στην σιωπη της νυχτας του μιαλου του.Την ειχε ξεχασει εντελως.
-Αυτο το δεντρο,της μιλησε αργα και καθαρα για να καταλαβει,γεννησε μια ομαδα του φουτ μπολ.Αυτο το δεντρο σταματησε το μισος και την εχθρα στην Λιβαδεια.
Απο εκεινη την νυχτα,μεχρι που επεστρεψε στην πατριδα της ηταν κουμπωμενη μαζι του.
-Εχε τον νου σου Λυλια,ξηγηθηκε στον εαυτο της εις απταιστον ρωσικην του Δνειπερου.Γιατι τουτοι εδω οι Ελληνες που η μοιρα μας εφερε να μπλεξουμε,δεν τους βλεπω να παταν και πολυ καλα.
Μολις εκλεινε το μαγαζι για μεσημερι η για βραδυ,επαιρνε μπαλα τα εμπορικα,τα καφενεια,τις ταβερνες ,τα γιαπια.Αλλοι τον βριζαν,αλλοι τον διωχναν,τον κοροιδευαν,καποιοι θερμοαιμοι τον ειπαν και χαφιε της Χωροφυλακης.
Αυτος αρβανητικο αγυριστο κεφαλι δεν τοβαλε κατω.Στην αρχη καταφερε και επεισε τον πρωτο,μετα καποιον δευτερο,σε μια δυο βδομαδες και εναν τριτο.
Το 1961 ιδρυθηκε ο ΑΠΟ Λεβαδειακος,παιδι της συγχωνευσης,της ενωσης των δυο θανασιμων εχθρων της Παλλεβαδειακης και του Τροφωνειου.
Ο Νικος δεν μιλησε.
-Δεν θα στο επιτρεψω εγω αυτο,συνεχισε ο Τολιας.
Ηταν στην μεση της στροφης,απο κατω εχασκε γκρεμιλα.
Ο Νικος πηρε το αριστερο του χερι απο το τιμονι,γυρισε κατα τον Τολια,τουδειξε την γροθια του.
-Και εγω σου λεω Τολια,πως σε δυο βδομαδιατικα,σε τουτο το δακτυλο θαχω το δακτυλιδι του αρραβωνα της Εφης.Μιλησα.
Αργησε να δει το φορτηγο που κατηφοριζε απο την μερια της Ρουμελης.
Πανω σ αυτη την κινηση καποιο νευρο που περναει απο την σπονδυλικη στηλη θασπασε,ενας πονος σαν ηλεκτρικη εκκενωση τον σαλταρε βογγωντας αριστερα.
Το κορμι του Νικου ηταν πεσμενο πανω στο τιμονι,ενα σιδερο σαν εμβολο πουχε ξεκολλησει απο το μπρος παρμπριζ,κει πουταν το καθρεπτακι του οδηγου ειχε σφηνωσει στο μετωπο του πανω απο το δεξι του ματι.
-Νικοοοο,απλωσε τα χερια να γραπωσει το κεφαλι του να το σπωξει προς τα πισω να το ελευθερωσει απ τον θανατο.
Το χερι του επιασε κατι γλιστερο παχυρευστο,το τραβηξε αστραπιαια,το κοιταξε ειχε γεμισει με αιμα και μεδουλια.
Ο Τολιας ξυπνησε αργα την αλλη μερα στο κρεβατι του νοσοκομειου της Χαλκιδας.Τον μεταφεραν στην Αθηνα και τον πλακωσαν στις εγχειρησεις επαναδεσιματος της σπονδυλικης στηλης.
Τα καθεκαστα ομως σε λιγοτερο απο μιση ωρα φθασαν στον αξιωματικο υπηρεσιας του Σταθμου Χωροφυλακης Λιβαδειας.Σημανε αυτος συναγερμο.
Ετσι κι αλλιως οσο πλησιαζε ο αγωνας,το κλιμα στην πολη γινοταν ολο και πιο μουντο,υποκωφο,περιμεναν ολοι την εκβαση του αγωνα,το αποτελεσμα για να ξεσπασουν.
Στειλαν ολους τους χωροφυλακες στο γηπεδο να γυρναν τον κοσμο πισω.Ο αγωνας αναβαλεται,θα διεξαχθει την επομενη Κυριακη με παραλληλη τελεση αθλητικων εκδηλωσεων για την πολεμικη αρετη των Ελληνων,λεγαν.Αυτος ο αγωνας δεν εγινε ποτε.
Στην κηδεια του Νικολα ντυθηκε στα μαυρα,εκλαψε πανω απο το φερετρο του η μιση Λιβαδεια.Καταριοταν τα φιδια,τις οχιες τα κομμουνια που φαγαν μπαμπεσικα το παλληκαρι.Οι αλλοι μισοι καναν πανω απο βδομαδα να ξεμυτισουν απο τα σπιτια τους για τις δουλειες τους,φοβουμενοι τα αντιποινα.
Ο Τολιας μετα τρεις μηνες βγηκε απο το νοσοκομειο σακατης,μισος ανθρωπος.Εκανε δυο χρονια να ξαναφανει στην Λιβαδεια.
Η ζωη κυλησε σαρωνοντας στο διαβα της τα καλα και τα κακα,το ατυχημα ξεχαστηκε,ολοι θελαν να το φυλακισουν στην μνημη τους,να μην το αφησουν να βγει ξανα στους δρομους και τις πλατειες της πολης.
Πολλοι Λιβαδειτες φορτηγατζηδες διηγουνται πως απο τοτε βλεπουν τον Γιωργο τον Τολια να στεκει σε κεινη την στροφη της Ριτσωνας σαν σκιαχτρο,ακινητος με τα ματια χαμενα αδεια να κοιτουν σ εναν αλλον κοσμο.
Ο υπογραφων παντα νοιωθει μια παραξενη συγκινηση καθε που πλησιαζει αυτο το δενδρο.Εχουν γινει γνωριμοι πια.Σαν να κανει βιζιτα σε γερο ανθρωπο με τα μιαλα του και την ζωη του κολλημενη στο χθες.Ενα απολιθωμα της ιστοριας που αρνειται πεισματικα να ζησει το σημερα,το ιδιο και απαραλαχτο στειχιωμενο σκηνικο μιας αλλης Ελλαδας μιας εντελως διαφορετικης πατριδας.
Βλεπει να περνουν απο μπροστα του μιλιουνια αυτοκινητα,ξενοι,Αθηναιοι,Χαλιδαιοι,νεα παιδια με ανοικτα καμπριο και την μουσικη στην διαπασων να πηγαινουν για μπανιο.
Σε κανεναν δεν μιλαει σε κανεναν δεν αποκαλυπτει το θανασιμο μυστικο του.Για ολους τους υπολοιπους ειναι ενα ακομα πευκο απο τα χιλιαδες πουναι φυτεμενα στην Ελλαδα.
Ο υπογραφων μαλλον ειναι ο τελευταιος μιας γενιας Ελληνων που ακομα μπορουν να ακουσουν τους ψιθυρους αυτου του δενδρου.Οταν με το καλο κοιμηθει κ αυτος τ ανασκελα αυτο το γερικο δενδρο θα μεινει βουβο για παντα.
Αρχες του 2000,νταλα καλοκαιρακι,επινε καφε κερνουσε παγωτο ενα κοριτσι απο την Ουκρανια στην παραλια της Χαλκιδας.
Περασμενα μεσανυχτα πηρε την ανηφορια για Λιβαδεια,σταματησε μεσα στην μαυρη νυχτα μπροστα στο πευκο του Νικου.Το μιαλο του τετοιες ωρες κατα πως το συνηθιζει παλι γκελαρε,πηρε φαλτσα,χαθηκε στον κοσμο του.Αφησε το κοριτσι μεσα στο αμαξι,ζυγωσε εκει στην ριζα εσκυψε και χαιδεψε το υγρο χορταρι.
Τι θαλεγε αραγε αυτος ο Νικος που σκοτωθηκε ενα μηνα τζαστ πριν γεννηθω εγω,σαν εβλεπε εναν Λιβαδειτη και μια Σοβιετικη,να πινουν αραχτοι καφε πανω στο κυμα Χαλκιδα,να σταματαν μετα μπροστα στο δενδρο που σκοτωθηκε?
-Αμαν ρε μαγκα την βαψαμε μας πηραν φαλαγγι τα κομμουνια,Σοβιετ μας κανανε.Ομως δεν μπορω να πω.Καλο μουνι η κυρια.Ανδρες ειμεθα.
-Εισαι οικολογος?Η φωνη της ακουσθηκε σαν ντουφεκια μεσα στην σιωπη της νυχτας του μιαλου του.Την ειχε ξεχασει εντελως.
-Αυτο το δεντρο,της μιλησε αργα και καθαρα για να καταλαβει,γεννησε μια ομαδα του φουτ μπολ.Αυτο το δεντρο σταματησε το μισος και την εχθρα στην Λιβαδεια.
Απο εκεινη την νυχτα,μεχρι που επεστρεψε στην πατριδα της ηταν κουμπωμενη μαζι του.
-Εχε τον νου σου Λυλια,ξηγηθηκε στον εαυτο της εις απταιστον ρωσικην του Δνειπερου.Γιατι τουτοι εδω οι Ελληνες που η μοιρα μας εφερε να μπλεξουμε,δεν τους βλεπω να παταν και πολυ καλα.
Μολις εκλεινε το μαγαζι για μεσημερι η για βραδυ,επαιρνε μπαλα τα εμπορικα,τα καφενεια,τις ταβερνες ,τα γιαπια.Αλλοι τον βριζαν,αλλοι τον διωχναν,τον κοροιδευαν,καποιοι θερμοαιμοι τον ειπαν και χαφιε της Χωροφυλακης.
Αυτος αρβανητικο αγυριστο κεφαλι δεν τοβαλε κατω.Στην αρχη καταφερε και επεισε τον πρωτο,μετα καποιον δευτερο,σε μια δυο βδομαδες και εναν τριτο.
Το 1961 ιδρυθηκε ο ΑΠΟ Λεβαδειακος,παιδι της συγχωνευσης,της ενωσης των δυο θανασιμων εχθρων της Παλλεβαδειακης και του Τροφωνειου.
THE END που λεν και οι αγγλοσαξωνες.
Αφιερωμενο στις Μνημες.
Αφιερωμενο στις Μνημες.
Αφιερωμενο στις Μνημες.
Αυτην την ιστορια την ειχε ακουσει πολλες,παρα πολλες φορες.
Γρηγορα γιναν μια παρεα,ανταλλαξαν αποψεις και τσιτατα απο τις εφημεριδες τους.
Τα χρωματα της ομαδας δεδομενα.Κοκκινο σαν την υπαρξη τους και μαυρο σαν το πενθος και την ηττα τους.
Ο μεγαλος πονοκεφαλος του Γιωργου Τολια του προεδρου της Παλλεβαδιακης ονομαζοταν Νικος Παφυλας. Ο Παφυλας ηταν ενα ξανθο ομορφο παλληκαρι,απο τους ανθρωπους που συμπαθει κανεις με την πρωτη,απ αυτους που συνηθως καψουρευονται οι γυναικες.
Ο Νικος δεξιος στα μεσα και στα εξω,πρωτη φιρμα του Τροφωνειου ελυνε και εδενε παντου και παντα.
Η Εφη πριν μπει στο αυτοκινητο για Χαλκιδα πηγε στο τραπεζι τους.Μοναχα αυτον χαιρετησε δια χειραψιας.
Πιο πλουσιος ακομα και απο τους εργοστασιαρχες πουχαν τους νερομυλους,τα υδροκινητα εριουργεια και εκκοκηστηρια πλαι στο ποταμι της Ερκυνας.
Λιγες μερες πριν τον μεγαλο αγωνα,μπηκε στα αρβανιτικα εργατικα καφενεια,αυτα γυρω απο τις παλιες φυλακες.
Αποβραδο Πεμτης ο Τολιας την εστησε στο ουζερι του Ντουσα.
Φθασαν Χαλκιδα κατα το σουρουπο ενα Σαββατο 21 Μαη ανημερα του Αη Κωνσταντινου.
Eπινε τον ενα καφε μετα τον αλλον,κοιτουσε το ρολοι του,μετρουσε τις ωρες που απομεναν μεχρι την πεμτη απογευματινη,ωρα εναρξης του αγωνα στην Λιβαδεια.
Κτυπησε κανα δυο φορες την ξυλινη πορτα.Απομεσα ακουσε να τριζει στο κρεβατι ο σουμιες,μετα βηματα.Ανοιξε ο Νικος.Χλωμος με μαυριλες κατω απ τα ματια,το βλεμμα του σαν ναψαχνε μια ευτυχια χαμενη καπου μακρια.
Εκοψε το τιμονι αποτομα ολο δεξια ,το λευκο Ντοτζ καρφωθηκε στην ριζα ενος πευκου.
O Τολιας βρεθηκε γυρισμενος καταφατσα στην πορτα του συνοδηγου.Αισθανθηκε κατι πονους σφακτες στην μεση και στο δεξι του γονατο,γυρισε το κορμι και το κεφαλι να δει τι κανει ο Νικος.
Αλλωστε οι περισοτεροι Λιβαδειτες αυτης της γενιας εχουν καποτε σταματησει το αυτοκινητο τους πανω σε κεινη την στροφη με το εικονοστασι,πλησιαζαν κοιτουσαν το ψηλο πευκο με περιεργα αναμικτα συναισθηματα.Αν υπαρχει ενα μνημειο της εθνικης συμφιλιωσης για αυτην την πολη,τουτο το πευκο της στροφης Ριτσωνας αξιζει ναναι.
Ο Γιωργος Τολιας επεστρεψε στην Λιβαδεια.Ξαναρχισε την ζωη του,ξαναστρωσε την δουλεια του.Ειχε αλλαξει,αλλος ανθρωπος.Ενας σακατης χαμηλων τονων.